Badanie barwienia mieloperoksydazą poprawia diagnozę chorób krwi

Farbowanie mieloperoksydazą (MPO), znane również jako farbowanie peroksydazą białych krwinek (POX), jest powszechnie stosowaną metodą cytochemicznego barwienia.ta technika wykrywa aktywność peroksydazy wewnątrzkomórkowej, aby pomóc w diagnozowaniu zaburzeń krwionośnych, zwłaszcza w klasyfikacji białaczki.

Farbowanie MPO opiera się na reakcji katalitycznej peroksydazy wewnątrzkomórkowej.Jod łączy się z barwnikiem Wright-Giemsa, tworząc kolorowe granulki w cytoplazmie, które ujawniają rozkład peroksydazy pod mikroskopem.umożliwiające barwienie MPO do odróżnienia między nimi.

Standardowe barwienie MPO wymaga specjalistycznych zestawów reagentów w celu zapewnienia dokładności i niezawodności.

• Roztwór A: Roztwór eosiny- Kwasaty barwnik, który zabarwia cytoplazmę na czerwono lub różowo
• Rozwiązanie B: Azure II- podstawowy barwnik, który zabarwia jądra niebieskimi lub fioletowymi
• Roztwór C: bufor PBS z jodkiem potasu- Zawiera substrat reakcji peroksydazy i utrzymuje stabilność pH
• Rozwiązanie D: barwienie Wright-Giemsa- Dwufunkcyjny barwnik, który poprawia morfologię komórek.

Zestawy są dostępne w różnych rozmiarach (konfiguracje 5 testów, 20 testów i 100 testów) w celu zaspokojenia różnych potrzeb laboratoryjnych.

1. Przygotowanie roztworu roboczego: Wymieszać roztwór C z roztworem D (zwykle stosunek 1,0 ml: 250 μl).
2. Fixacja smuku: Przygotowane próbki szpiku kostnego lub krwi należy założyć na metanol lub etanol przez 5-10 minut.
3. Farbowanie: Zmiany stałe zanurzyć w roztworze roboczym przez 5-10 minut, kontrolując temperaturę i wilgotność.
4. Zmywanie: delikatnie myć wodą destylowaną lub buforem PBS w celu usunięcia nadmiaru plam.
5. Przeciwbarwienie(nieobowiązkowo): użyj hematoksylyny do zwiększenia kontrastu jądrowego.
6. Suszenie: Susz na powietrzu lub użyj suszarki.
7. Mikroskopia: Zbadać barwione wymazki w celu oceny aktywności i dystrybucji peroksydazy.

Interpretacja wyników wymaga specjalistycznej wiedzy.

• Pozytywna reakcja: granulki cytoplazowe od czerwono-brązowych do ciemno-niebieskich (słaba i silna pozytywność). Granulki mogą pokrywać cały cytoplazm lub zasłaniać jądro.
• Reakcja negatywna: Niebieska cytoplazma bez granul i równomiernie fioletowo-czerwone jądra.
• Eozinofile: wykazują intensywne ciemnobrązowe zabarwienia, czasami z pozasłonkowymi kryształami podobnymi do igły.

• Klasyfikacja białaczki: Odróżnia białaczkę mieloidalną (MPO- dodatnią) od białaczki limfoidalnej (MPO- negatywnej), kierując decyzjami dotyczącymi leczenia.
• Diagnoza ostrej białaczki szpikowej (AML): Potwierdza pochodzenie mieloidowe i wspomaga podtypowanie, z różnymi wskaźnikami pozytywności wskazującymi na różne podtypy AML.
• Ocena zespołu mielodysplastycznego (MDS): ocenia dojrzewanie i zróżnicowanie komórek, z nieprawidłowymi wzorcami MPO sugerującymi MDS.
• Inne choroby krwionośne: przydatne w diagnozie przewlekłej białaczki mieloidalnej i mielofibrozy.

• Jakość reagentu i warunki przechowywania
• Ścisłe przestrzeganie protokołu
• Odpowiednie przygotowanie smaru
• Optymalny czas trwania barwienia
• Ekspertka ocena mikroskopowa przez patologa

Postęp technologiczny nadal poprawia barwienie MPO. Immunohistochemia łączy teraz MPO z markerami odpornościowymi w celu większej precyzji, podczas gdy cytometria przepływowa umożliwia ilościowe wykrywanie MPO.W miarę rozwoju tej klasycznej metody cytokemii, obiecuje jeszcze większy wkład w diagnozę i leczenie hematologiczne.